ஆகையினால்...

யானை ந்னா கம்பீரமா தான் இருக்கணும். அதால கூனிக் குறுகி உறுத்தலோட இருக்க முடியாது/கூடாது. அந்தப் பெரும் யானையின் கம்பீரத்தின் மீது காதல் கொண்டவள் நான். என்றாவதொரு நாள் அது சில்லறைகளுக்குள் தொலைந்த இருட்டின் வடிவமென்று உணர்ந்தேனாகில் சுக்கல் சுக்கலாய் சிதைந்து போவேன்.

ஆக, யானை என் பொருட்டும் அதன் கம்பீரத்தை காப்பாற்றுவது கடமையாகிறது.

ஏன் சூழ்நிலையின் பிடியில் சுயமழிந்து போகிறார்கள்.

சாதாரணனில்லை என்பது தான் பொய்யா? ஒரே குழப்பமா இருக்கு.

உரையாடும் மனிதர்களைத் தான் சொல்கிறேன்.  போலிகளைக் கண்டால் பற்றிக் கொண்டுவருகிறது.

அரசியல்வாதியோ இலக்கியவாதியோ பேசிட்டிருக்கும் போது பதில் சொல்ல நேரமெடுத்துட்டேருந்தா இன்னும் புதுசா ஒரு கதை சொல்ல டைம் எடுக்கறாங்கன்னு அர்த்தம். இல்ல இடைச்செருகலா ஏதோ சொருகி பேச்சு திசைமாறும் வாய்ப்புண்டு. ஆனா டைமிங் சென்ஸ்ல சிக்ஸர் அடிச்சா ‘வாவ்’ ஒரு ஆச்சர்ய கைதட்டல் நிச்சயமுண்டு.

மடைதிறந்த வெள்ளம் போல யாரையும் பேசவிடாம தானே பேசிட்டு இருந்தா நல்லா ஹோம்வொர்க் பண்ணி மனப்பாடம் பண்ணிட்டு வந்திருக்காங்கன்னு அர்த்தம். பாவம் பார்த்து, காதை மூடி அவருக்கு பின்னாலிருப்பவற்றை வேடிக்கை பார்க்கலாம்.அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கட்டும்.

தயங்கி மெதுவா பேச ஆரம்பிச்சி எதோ ஒரு புள்ளியில அடைமழை பொழிஞ்சாத் தான் உண்மையான மனித போராளி/சுகவாசி கிட்ட பேசறோம்ன்னு அர்த்தம். அந்த மழையும் கூட மிகையுணர்ச்சி இல்லாம மண்வாசனையோட இருந்தா தான் அடுத்தமுறை பேசப் பிடிக்குது.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு புதுமைப் போராளி பெண்ணின் மாதவிடாய் குறித்து அத்தனை உருகிக் கொண்டிருந்தார். சிரிப்பாய் இருந்தது. தன் மனைவிக்கும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள பெண்களுக்கும் இது பொது தான் என்றாலும் எத்தனை வலி எத்தனை துன்பமென்று முகத்துக்கு நேரே பிரசங்கிப்பதில் என்ன பயன்? வலி உணர்ந்தவர் அதை அடிக்கோடிட்டு பரிதாபப்படுவதில்லை. அத்தனை மிகைப்படுத்தலுக்கும் நன்றிப் பெருக்கேதுமில்லாமல் ‘ஹேய்! நீ என்ன சொல்ல வர்ற’ என்றேன். நான் திமிர்ப் பிடித்தவளென்றார். நன்றி சொன்னேன்.

பெண்ணுரிமை/பெண் சுதந்திரம்ன்னா என்னான்னு கேட்டாங்க. பெண் பெண்ன்னு அடிக்கடி சொல்லாம சகஜீவின்னு பேசப் பழகு. அப்புறம் உரிமை பத்தியும் சுதந்திரம் பத்தியும் பேசலாம்.

மௌனம் அழகாக இருக்கிறது. இப்போதைக்கு புறவெளிக் கிரணங்கள் எரிச்சலூட்டுகின்றன.
என் வனத்தில் சில் வண்டுகளும் பட்டாம்பூச்சிகளும் வரத்துவங்கிவிட்டன.

நான் கவிதை பழகுகிறேன்.

வேண்டாம் மனிதர்கள்.

நந்தியும் சிவதரிசனமும்

ஒவ்வொரு சிவாலய தரிசனத்தின் போதும் அந்தப் பெரும் நந்தியின் காதில் சொல்லி வர நிறைய விசயங்கள் இருந்திருக்கின்றன. கரும்பாறை சிலையதன் உடல் சிலிர்க்க எத்தனை முறை பேசியிருப்பேன் நினைவில்லை. வெளிப் பிரகாரம் சுற்றிக் கொடிமரம் தொழுது இன்னுமொரு முறை சிவனைப் பார்க்க ஒரு அடி தள்ளித் தான் அமர்ந்திருக்கிறது நந்தி. மருளும் பார்வையென்றால் என்னவென்று கன்றின் கண்களைப் பார்த்தால் புரிந்துவிடும். ஏனோ மனதுக்கு இணக்கமான சிலை தான் நந்தி. வேண்டுதலென்று ஏதுமில்லாமல் அதன் காதில் இன்று வாழ்க வளமுடன் சொல்லி வந்தேன். பலநூறு வருடப் பழக்கத்தில் அதற்கு வாழ்த்துச் சொன்னவள் நானாக இருந்திருப்பேனென்று சிறுபூனையின் மனனிலையில் பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டேன். பெருந்தன்மையாய் நந்தியும் மன்னித்திருக்கும்.

ஊரிலென்றால் சாயந்திரம் கோவிலுக்குள் நுழையும் போதே வாத்திய ஓசை கேட்கும். அம்மன் கோவிலில் தான் கூட்டம் நிரம்பி வழியும். சிவன் கோவிலிலோ ஒரு வயதான ஓதுவார் தேவாரப் பதிகத்தைத் தினமும் ஆர்மோனியப் பெட்டியுடன் வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். காது கேளாத அவர், கூட்டம் இருக்கிறதா என்பதையும் பார்க்காமல் பாடிக் கொண்டிருப்பார். ஆனால் அந்தக் குரலில் ஏதோ உயிர்ப்பிருக்கும். ஆங்காங்கே ஒன்றிரண்டு ஆட்களும் நிறைய மணிப்புறாக்களும் அணிகளும் கோமாடத்துப் பசுக்களும் அழகாய் இருக்கும். மனம் நிறைந்தும் இருக்கும். அத்தனை அமைதியும் திருப்தியும் சென்னையிலுள்ள பழம்பெரும் சிவன் கோவில்களிலும் கிடைக்கிறது தான். ஆனாலும் இங்கே ஏதோ பக்தியில் நகரத்துவம் புகுந்தாற்போல..

இன்று ஒரு சிவாலய தரிசனம். பிரதோஷ நாட்களில் மட்டுமே ஆலய தரிசனம் என்கிற கணக்கெல்லாம் இல்லையென்றாலும் உபவாசமென்கிற எண்ணம் தோன்றும் போதெல்லாம் கோவிலுக்குப் போவதென்கிற வழக்கம் வைத்திருக்கிறேன். நிம்மதிக்கென என்கிற போதும் வெளிப்பிரகாரத்தில் அமர்ந்தபடி மூலவர் கோபுர தரிசனமும் தூண்களில் செதுக்கப்பட்டிருக்கும் யாளியின் வடிவத்தில் பற்களை எண்ணுவதுமாய் கழியும் அந்த நாழிகைகள் அற்புதமானவை தான். கூடவே சிவபுராணமும் படிக்கக் கேட்க சரிவிகிதமாய் மனம் நிறைவு பெறும். கடவுளை தியானத்தின் மூலம் அடையமுடியுமென்றால் அந்த தியானத்திற்கான ஓர்மையுள் உறையும் பொழுதுகள் தான் ஆலய தரிசனங்கள். என் வரையில் பக்தியென்பது இப்படியாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது நண்பர்காள்! சிவனோ அரியோ அம்மனோ இயேசுவோ பள்ளிவாசலோ மனம் எங்கு அமைதியுறுகிறதோ அங்கே தான் பக்தியும் மனதின் சுதந்திரமும் பிரவாகமெடுக்கிறது. இன்று உடல் மனம் ஒருமித்த மகிழ்வான தருணமதை உணர்ந்தேன்.

எரிந்தது வீடு மட்டுமல்ல மிருகங்களே!

’வெந்து கடல் கொதித்தால் விளாவ தண்ணீருண்டோ?’ - பொன். செல்வகணபதி. நல்லாயிருக்குல்ல இந்த வரிகள். அதான் கடன் வாங்கிக்கிட்டேன்.

சொல்ல வந்த விசயம் வேற.

இந்தியாவில் 166 மில்லியன் தலித்துகள் உள்ளனராம். விக்கி சொல்லுது... உண்மையில் அதற்கும் மேலான எண்ணிக்கையில் இருக்கக்கூடும். இவங்கல்ல எத்தனை பேர் அடிமையாய் இல்லாமல் சுதந்திரமாய் வாழ்கிறார்கள்? எத்தனை பேர் உயிர் பயமில்லாமல் வாழ்கிறார்கள். உடமைக்கும் உயிருக்கும் பாதுகாப்பற்ற 166 மில்லியன் மக்களின் கவலையும் நிலையற்ற வாழ்வாதாரமும் ...இத்தனை பேரைக் குறிவைத்துக் கட்டமைக்கப்படும் அரசியலும் அவர்களை அடக்கியாண்டு ரத்தம் உறிஞ்சும் ஆதிக்க சக்திகளும் தான் எத்தனை எத்தனை? தலித் என்பவன் மதத்தால் இனத்தால் மட்டுமா ஒடுக்கப்படுகிறான்? மனித நேயமற்ற சைக்கோக்களால் அடிமைப்படுத்தப்படுகிறான்.ஒன்றுமில்லை, இதோ இங்கே, முகநூலில் தலித் என்கிற பதத்துக்கு கிடைக்கும் மோசமான அங்கீகாரமும் அவதூறுகளும் தான் சாட்சி உண்மையில் எத்தனை கொடூரமான மனப்பிறழ்வாளர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு சாதாரணன் காலம் தள்ள வேண்டியிருக்கிறதென்பது ? வலியோடான வருத்தமில்லையா?

தமிழகத்திலோ, அரசியல் கபட நாடகத்தில் எல்லாக் காலமும் இந்த ஆதித் தமிழன் ஓட்டுக்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறான். அவரவர் பதவி வகிக்க நாங்கள் மிதிபடுகிறோம். எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் எரிவது எங்கள் குடிசைகளாக மட்டுமே இருக்கிறது.ஆண்டாண்டு காலமாய் அடங்கிக் கிடந்தவன் அடித்தவனை முறைத்துப் பார்த்தால் வந்துவிடுகிறது கோபமும் குரோதமும்.

மேடை போட்டு சாதி வெறியூட்டி மிருகம் வளர்க்கும் மேதகு பெருந்தகைகளை அரசு சிவப்புக் கம்பளங்களில் வரவேற்றுச் சிறப்பிக்கிறது. இன்று வீராப்பு பேசியவர்கள் அரசியல் சதுரங்கத்தில் எங்கேனும் நகர்த்தப்படலாம். கூட்டணி தர்மத்தில் எப்போதும் உவப்பில்லை.

எப்போதும் அடங்கியே இருக்க பணிக்கப்பட்டவர்களென்று நம்ப வைத்து, அவருக்கெதிராய் கொம்பு சீவும் பிரயத்னங்களில சிலர். மாடுகளைப் போல சுவாதீனமிற்றி ஏவப்படுகிறார்கள் தற்சிந்தனை மறந்தவர்கள்.எரிந்தது வீடென்றால் வீடு மட்டுமா என்றொரு வாக்கியத்தை ஆதவனின் பதிவொன்றில் படித்தேன். எத்தனை உண்மை வீடென்றால் வீடு மட்டுமா? ஓலைக்குடிசையாயினும் சாணி மொழுகிய தரையாயினும் எத்தனை நினைவுகளைச் சுமந்திருக்கும். காரை பெயர்ந்த சுவர்களிலெல்லாம் நிச்சயம் நூறு கதையிருக்கும். இயற்கை விழுங்கியது போக, வறுமை விழுங்கியது போக, காலம் பலவற்றை கடந்த பின்னும் மிஞ்சியிருக்கும் வாழ்கையை, நேற்றைய நினைவுகளோடான ஒட்டுறவை கொளுத்திப் போட மிஞ்சிப்போனால் ஒரு நொடி ஆகியிருக்குமா? எரிந்தது வீடு மட்டுமல்ல மிருகங்களே... எரிந்தது வீடு மட்டுமல்ல.

எல்லாமும் பெரும்பான்மையென்கிற ஜனநாயக கலாச்சாரத்தில்,

கொத்துக் கொத்தாய் செத்து விழுபவன் தலித் என்றால்...
கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கருகிப் போனவள் தலித் என்றால்...
வன்புணர்வுகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டு மரித்துப் போன சிறுமி தலித் என்றால்...
வருத்தங்களும் நிவாரணங்களும் வார்த்தையாகவும் செய்திகளாகவும் மட்டுமே... மறுக்க முடியுமா உங்களால்??

தலைமறைவான நடிகைக்குத் தரப்படும் முக்கியத்துவத்தைக் கூட ஆதிக்கவெறி கொன்று போட்ட தலித் இளைஞனுக்கு தருவதில்லை ஊடகங்கள். இத்தனைக்கும் அவன் அவன் குடும்பத்தின் ஒற்றை ஜீவநாடி என்கிற போதும்! தலித் பற்றின செய்திகளுக்கு ஆயுட்காலம் எத்தனையென்று நினைக்கிறீர்கள்? அதெல்லாம் சொல்லி முடியாது இந்தப் பதிவு. எத்தனை புறக்கணிப்புகளும் ஒதுக்குதல்களும்...துவண்டும் துளிரும் செடி போலத் தான் தலித் என்பவனின் வாழ்க்கை. மரமாகி கனி தர எம்சமூகம் எப்போது தலைப்படும்?

உயிருக்கு சாதிச் சாயம் பூசி, ஒரு கொலையை எப்படி நியாயப்படுத்துவாய்.கொலை எப்போதும் கொலைதான். புனிதப் போரே ஆனாலும் சிந்தப்படுவது ரத்தம் தானே? நாளை பாருங்கள். எல்லாம் மறைந்து விடும். அந்த ஏழைத் தாய் வாழ்க்கையில் பிடிமானம் ஏதுமின்றி வயோதிக காலத்திலும் கூலிக்கு மண் சுமந்து திரிவாள். மறக்கப்பட்டு விடும் ஒரு ஏழையின் கண்ணீர். நிறையப் பெண்களை இப்படி ஆதரவில்லாமல் தனித்துப் புலம்பி பார்த்திருக்கிறேன். உன் உரிமையைப் பறிப்பவன் தலித் அல்ல... அவன் வாழ்வுரிமையை பறித்து அவனை நாயை விடவும் கேவலமாக நடத்தும் உன்னிடமிருந்து தப்பிப் பிழைக்க அரசு தரும் அங்கீகாரம் அது. ஆண்ட பரம்பரைகள் இனி எப்போதும் ஆளப் போவதில்லை. மன்னர்களும் ஜமின்தார்களும் மக்களில் ஒருவராகிப் போன கதை புரியாமல் ஆண்டபரம்பரையாம்... தனி நாடாம்.. செம காமெடி. இந்தியா ஜனநாயக நாடு.(ம்ம்.. இதுவும் தான் காமெடி).ஊழல் அரசியலில் நீங்கள் உலவித் திரியலாம். அடங்கிக் கிடக்கும் பெரும்பான்யானவர்கள் திருப்பியடித்தால் எமை நோக்கி நீளும் கைகளுக்கு வேலையிராது.

மதுரை மாவட்டம் தும்பைப்பட்டி தான் என்னோட பாட்டி ஊர். மேலவளவு விவகாரம் நடந்த கொடூரமான நாட்களில் நான் அங்கிருந்தேன். பல குடும்பங்கள் சாதிவெறியால் தங்கள் எதிர்காலத்தை இழந்த அவலம். துடிதுடித்திருக்கிறேன். என்ன பிழை செய்து விட்டார்கள். பஞ்சாயத்துத் தேர்தலில் போட்டியிட உரிமை கேட்டதற்கு, அதை தர மறுத்து உயிர்பறித்தார்கள் கொடூரர்கள். அந்தக் கலவரத்தில் என் தோழியின் அப்பா கொடூரமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டார்.அர்த்தசாமத்தில் ’அப்பா’வென வீறிட்டு அழுவாள். என்ன சொல்ல? பட்டு வந்த காயங்கள் இன்னும் ரத்தம் கசிந்தபடிதான் இருக்கிறது. தலித் எனும் சொல் அவமானம் இல்லை. வேதனை. எல்லோருக்குள்ளும் வேதனையின் வலி நிச்சயமிருக்கும்.

சகமனிதனை மனிதனாகப் பார்க்கும் நல்ல மனிதர்களே! உங்களின் மேன்மையான இப்போது உதவி தேவைப்படுகிறது.
மரக்காணத்தில் மிருகமாகிப் போனவர்களுக்கு மனிதத்தைப் புகட்டுங்கள்.
வதைப்பட்டுக் கதறும் எமக்கு எப்படிச் சத்தமில்லாமல் அழவேண்டுமென்று சொல்லிப் போங்கள்.
இரண்டும் சாத்தியமில்லையெனில், மிதிக்கும் கால்களை வெட்டும் வித்தையைக் கற்பித்துவிடுங்கள்.
அஹிம்சா தேசத்தில் அடிமைக்கு மட்டுமேன் ஆயுதங்கள் மறுக்கப்படுகிறது?

கடலென விரிந்து கிடக்கும் சாதிய வன்முறைகள் ஒரு சொட்டு கண்ணீரை வரவழைத்தால், உண்மையில் அவன் தான் மனிதன். அர்த்தமில்லாத அடையாளங்களில்லை மனிதனென்பது.... நேசமுடன் விரியும் சின்னதொரு புன்னகையில் மறைந்து கிடக்கிறது.

பிரச்சினைக்கு முடிவாய் பாகிஸ்தானைப் போல தலித்ஸ்தான் என்கிற முடிவுக்கு அடிகோலும் அதிமேதாவிகளே!
நாங்களில்லாமல் உங்களால் ஆளமுடியாது. நாங்களில்லாமல் ஒரு அணுவும் நகராது. நீங்களெல்லாம் பேசிப் பழகியவர்கள். நாங்கள் களம் கண்டு போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம் உங்களின் சுகவாழ்வுக்காக. நாங்களில்லாமல், அதாகப்பட்டது அடிமைகளில்லாது ஆண்டபரம்பரைக்கள் எப்படி பெருமை பேசித் திரிய முடியும்.

சொல்ல விரும்புவது ஒன்றே ஒன்று தான் சகிப்புத்தன்மையோடிருக்கப் பழகுங்கள். இல்லையெனில் சுக்கல் சுக்கலாய் சிதறுண்டு போகும் இத்தனை காலம் கட்டி வைத்த ‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என்னும் அற்புதம்.சுயநலத்துக்காக இயேசுவைக் காட்டிக் கொடுத்த யூதாசுக்கு ஒப்பானவர்கள் சரியாக வழிநடத்தத் தவறிய தலைவர்கள்.

இவர்களைப் போலானவர்களைப் பேசவிட்டு வெள்ளோட்டம் பார்க்கும் அரசியலார் அநாகரிகமான அஸ்திவாரத்திற்கு அடிபோடுகிறார்கள் அது மட்டும் நிச்சயம்.

மனிதனாக வாழ முயற்சிப்போம்!

அண்ணலின் ஜெயந்தியும் சித்திரைத் திருநாளும்

இன்றைய நாள் மிகப் பெரும் விவாதங்களுடன் ஆரம்பித்துக் குல்பி ஐஸுடன் முடிவுற்றது.அரிதான விடயம்  சித்திரைத் திருநாள் + ஞாயிற்றுக் கிழமை. இரண்டு மூன்று எலிகள் என் சமையலைச் சாப்பிட்டும் உயிருடன் உலவி கொண்டிருக்கிறது. வாதைகளும் வலியுமின்றிச் செத்துப் போக இரண்டொரு கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். வாவ், வரே வாஹ் என்று சொல்லிச் சிலாகித்தார்கள். அடக்கொடுமையே! கைவசம்மிருந்த கவிதைச் சரக்குக் காலியான சமயத்தில் சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்பட்டது. அவர்களுக்குச் சரக்கடிக்கும் பழக்கமிருப்பினும் எனக்கு இல்லையென்பதால் சாப்பாட்டோடு கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தோம்.

யுகாதிக்குப் பச்சடி ஒன்று செய்வார்கள். மாங்காய்,வெல்லம்,வேப்பம்பூ எல்லாம் சேர்த்து. வாழ்க்கையின் அர்த்தம் இதுவே என்பது கணக்கு. யுகாதிக்கு யார் வீட்டுக்கோ விருந்துக்குப் போயிருக்கும் போல அந்தப் புனே பொண்ணு.தமிழ்ப் புத்தாண்டுல அது போல ஏதுமில்லையா என்றொரு கேள்வியை வைத்தது. தை மாதம் ஒன்றாம் தேதியைத் தான் நாங்கள் தமிழ்ப் புத்தாண்டைக் கொண்டாடுவோம். விருந்து, சித்திரைத் திருநாளுக்கில்ல அம்பேத்கார் ஜெயந்திக்கென்று சொல்லி வைத்தேன். அருமை அருமையென்று பாராட்டிக் கொண்டே சாப்பிட்டார்கள். அவ்ளோ நல்லாச் சமைக்கிற கயல் நீ!

சரி விசயத்துக்கு வருவோம். வடக்கத்தியர்களில் இந்து மதத்தைப் பின்பற்றுவோர் பெரும்பாலோர் இந்துத்துவாவின் பிடியில் தான் இன்னும் இருக்கிறார்கள். அதன்படியான மதக்கடமையைச் செய்பவன் மோட்சம் அடைவான் என்றாக அவர்களின் சிறுமூளையில் பதியப் பட்டிருக்கிறது. ஆத்ம ஞானம் என்பது தன்னையறிதல் என்று சொல்ல மிகப்போராட வேண்டியிருந்தது.அவர்கள் வார்த்தைகளைப் பூஜிக்கிறார்கள். அந்தப் பதங்களோடே அதன் அர்த்தம் எதுவென்று தெரியாமல் வாழ்கிறார்கள். வர்ணாசிரமங்களில் மிக மிக ஈடுபாடுடையவர்களாய் இருக்கிறார்கள். குறிப்பாகத் தீண்டாமை என்பது குற்றமென்று தெரிந்தும் அதை மிகவும் சரிவரக்  கடைபிடிக்கிறார்கள். எந்தச் சமூகமும் மறுமலர்ச்சி பெற வேண்டுமெனில் பெண்களிடமிருந்து ஆரம்பியுங்கள் என்ற பெரியார் மிகச்சரியாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தார் எவருக்கு முதலில் மாற்றம் தேவை என்பதை. பெரும்பாலோர், நான் படிப்பறிவும் பொருளாதாரச் சுதந்திரமும் வாய்க்கப் பெற்ற பெண்களைச் சொல்கிறேன். அவர்களிடமும் அத்தனை தெளிவிருப்பதாகத்  தெரியவில்லை. ஒருவேளை எனக்கு அறிமுகமானவர்களால் அப்படித் தோன்றியிருக்கலாம்.

ம்ம்...வாஜ்பாய் மற்றும் அத்வானியின் ஈழக் கோட்பாடு பற்றிய கேள்வியொன்றில் ஆரம்பித்தது பிரச்சினை. அதாங்க அனுமனின் வாரிசுகள். இராமயணத்தின்படி ராவணன் போன்ற கொடிய அரக்கர்கள் தமிழர்கள் வாழும் பகுதியில் தான் வாழ்ந்தார்களென்று சொல்லி நிறைய வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டாள். இதிகாசங்கள் பொய் சொல்லாதென்று வாக்குவாதம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டாள்.கைலாய மலையைச் சொர்க்கமாகச் சொல்லிச் சிவனை அங்கேயே வைத்துக் கொண்டிருக்காமல் உலகமெல்லாம் உலவ விடுங்களென்று கோரிக்கை வைத்தேனா, வந்து விட்டது அவளுக்குக் கோவம். . சைவம்,வைணவமென்ற பிரிவுகள் சமணம்,பௌத்தம் போன்ற சமங்களின் தலைவர்கள் அரசியலில் தலையீட்டதின் தாக்கத்திலிருந்து வெளிவர உதித்ததென்று சொல்ல மெல்ல அமைதியானாள். எல்.கே.ஜி குழந்தைக்குக் கதை சொல்லும் ஆர்வம் வந்துவிட்டது எனக்கு.  மகிஷாசுரன் முதல் மாபலி வரை கணக்கெடுக்க ஆரம்பித்தோம். அரக்கர்கள் வாழும் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் தமிழ் பேசுவோர் மட்டுமென்ற அவளின் மாபெரும் சந்தேகம் தெளியவைக்கப்பட்டது. நன்றி கூகுளாண்டவர்.
அகத்தியமுனி,தமிழ்ச் சித்தர்கள், தமிழின் தொன்மை,இராசராச சோழன்,வந்தியத்தேவன்,மதுரை மீனாட்சி-சொக்கனாதர் கடைசியாகக் கிராம தெய்வங்கள். நீண்ட உரையாடலுக்குப் பின், வந்தபோதிருந்த சிடுசிடுப்பு மறைந்து சினேகமாகப் புன்னகைக்க ஆரம்பித்தாள்.

நேரம் மாலை ஐந்தை நெருங்கியதும் காபி,டிபனோடு விடைகொடுத்தேன். தமிழனை இவர்கள் புரிந்து கொள்வது ரொம்பத் தான் கஷ்டம் போல. இவர்கள் அதிகம் புழங்காத கஷ்மீரிச் சமுகமும் இதுபோலான தவறான பொதுமைப்படுத்தலில் சிக்கிக் சீரழிகிறதோ? தமிழனாய் கஷ்மீரியின் வலி நிறைந்த வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. பெரும்பாலும் மதத்தின்/இனத்தின்/மொழியின்/சாதியின் பெயரால் ஒதுக்கப்படுவதின் துயரம் தாளாமல் தானே தீவிரவாதம் முளைக்கிறது. தீவிரவாதத்தை அடக்குமுன் ஏன் அரசு இயந்திரம் இதற்கு அடிபோடும் தவறான அரசியல் தலைவர்களைக் களையெடுக்கக் கூடாது? நேயம் மிகுந்த அற்புதச் சமூகம் எப்போது சாத்தியம்? குழந்தை போல் இந்தக் கனவைக் காணப் பிடிக்கிறது.

குழந்தை வளர்ப்பில் தாய்க்கும் பள்ளிக்கும் எத்தனை பொறுப்பு இருக்கிறது. எத்தனை சதவீதம் மிகச்சரியாக வளர்க்கப்படுகிறார்கள். கவலையாய் இருந்தது. மரபென்பது உடைக்கப்பட்டால் தான் மறுமலர்ச்சி வருமென்பது சரியாய் இருக்கலாம். அதனிலும் முதலாய் சகிப்புத் தன்மையிலும் மனித நேயத்திலும் சிறந்த பெண்களால் மட்டும் தான் தன் சந்ததியை மிகச்சரியாய் வளர்க்கமுடியுமென்று ஆணித்தரமாக நம்புகிறேன். நீங்களும் தானே?

வாழ்க பாரத மணித்திருநாடு! வாழிய வாழியவே!

சுதந்திரப் பயிர்

”தண்ணீர்விட் டோ வளர்த்தோம்? சர்வேசா! இப்பயிரைக்
கண்ணீராற் காத்தோம்; கருகத் திருவுளமோ?
எண்ணமெலாம் நெய்யாக எம்முயிரி னுள்வளர்ந்த
வண்ண விளக்கிஃது மடியத் திருவுளமோ?
ஓராயிர வருடம் ஓய்ந்து கிடந்த பின்னர்
வாராது போலவந்த மாமணியைத் தோற்போமோ?
தர்மமே வெல்லுமேனும் சான்றோர்சொல் பொய்யாமோ?
கர்ம விளைவுகள் யாம் கண்டதெலாம் போதாதோ?
மேலோர்கள் வெஞ்சிறையில் வீழ்ந்து கிடப்பதுவும்
நூலோர்கள் செக்கடியில் நோவதுவுங் காண்கிலையோ?
எண்ணற்ற நல்லோர் இதயம் புழுங்கியிரு
கண்ணற்ற சேய்போற் கலங்குவதுங் காண்கிலையோ?
மாதரையும் மக்களையும் வன்கண்மை யாற்பிரிந்து
காத லிளைஞர் கருத்தழிதல் காணாயோ?
எந்தாய்! நீ தந்த இயற்பொருளெ லாமிழந்து
நொந்தார்க்கு நீயன்றி நோவழிப்பார் யாருளரோ?
இன்பச் சுதந்திரம்நின் இன்னருளாற் பெற்றதன்றோ?
அன்பற்ற மாக்கள் அதைப்பறித்தாற் காவாயோ?
வான்மழை யில்லையென்றால் வாழ்வுண்டோ ?எந்தை சுயா
தீனமெமக் கில்லை யென்றால் தீனரெது செய்வோமே?
நெஞ்சகத்தே பொய்யின்றி நேர்ந்ததெலாம் நீ தருவாய்
வஞ்சகமோ எங்கள் மனத்தூய்மை காணாயோ?
பொய்க்கோ உடலும் பொருளுயிரும் வாட்டுகிறோம்?
பொய்க்கோ தீராது புலம்பித் துடிப்பதுமே?
நின்பொருட்டு நின்னருளால் நின்னுரிமையாம் கேட்டால்,
என்பொருட்டு நீதான் இரங்கா திருப்பதுவோ?
இன்று புதிதாய் இரக்கின்றோ மோ? முன்னோர்
அன்றுகொடு வாழ்ந்த அருமையெலாம் ஓராயோ?
நீயும் அறமும் நிலத்திருத்தல் மெய்யானால்
ஓயுமுனர் எங்களுக்கிவ் ஓர்வரம் நீ நல்குதியே”

-பாரதியார்

தலைகீழாக தொங்க விடப்பட்டு,சப்த நாடிகளும் அதிர பிரம்புக் கழிகளினால் அடிகள் ஒருபக்கம். வசவுகளோடு விசாரணை மறு பக்கம். வாய் வழி மலம் வருமளவு சித்திரவதை அனுபவித்த போதும் கூட,தன்னிலை மறந்த நிலையிலும் வந்தேமாதரம் என்றாராராம் எம் மண்ணின் தியாகியொருவன்.

பரங்கியரோடு போட்டியிட்டு, அவருக்குச் சமமாய் கப்பல் விட்டு தன்மானம் காத்தவொருவர் செக்கிழுத்து மடிந்தாராம். வாழ்வின் பிற்பகுதியில் தொழு நோய் பீடித்து மடிந்தாராம் அவர் தம் தோழர்.

வெயில் சுட்டுக் கருத்த தேகத்தோடும், வேர்வை வடியும் மார்போடும் கோவணம் அணிந்த அரைமனிதனைக் கண்டு,  தன் மேலாடை துறந்து கதராடை கொண்டானாம் ’பாரிஸ்டர்’ பட்டதாரியொருவன்!

தன்னைக் காத்து மண்ணை காட்டிக் கொடுக்க விரும்பாத விடுதலைப் போராளியொருவன் தன் பற்காளாலேயே தன் நாவை துண்டித்துக் கொண்டானாம்.

பீரங்கிகள் முழங்கி துப்பாக்கிகள் துவம்சம் செய்த போதும் மண்டியிடாமல் வாளேந்தி நின்றானாம் என் தாய் மண்ணின் மைந்தனொருவன்.கப்பம் கட்டாத குற்றத்திற்கு துரோகியென குற்றம் சாட்டி தூக்கிலிட்டு கொன்றாராம் பரங்கியர்.

அந்தமானின் தீவுகள் தோறும் மணாலோடு மணலாய் மக்கி போன எம்மண்ணின் மைந்தர்கள்.அம்மை கண்டால் கடலில் எறிவாராம். சிகிச்சைகளின்றி சாவினை எதிர்கொண்ட நாளிலும் கூட சுதந்திர கீதம் எழுதினராம். பொய்யில்லை சாட்சிகள் உண்டு. ஜெயில் கம்பிகளும் குருதி படிந்த விசாரணை அறைகளும் சாட்சிகளாய் இன்னும் உண்டு.

சாவையே நேசிக்கும் உறுதி எவருக்கு வரும்? அதுவும் எப்படி பட்ட உறுதி? ஜாலியன் வாலா பாக் படுகொலைகளின் ரத்தம் படிந்த மண்ணை பார்த்துப் பார்த்து தன்னை போராளியாக்கிக் கொண்டவனின் உறுதி. தூக்குக் கயிற்றையும் முத்தமிட்டு மடிந்தவன் இல்லை இல்லை வீரத்தின் வித்தாய் இங்கு புதைந்தவன்.

200 வருடங்கள் அடிமை வாழ்க்கை. எங்கேனும் எப்போதோ சீறிப்பாயும் ஒரு எதிர்ப்பு.ஊறிப்போன அந்நிய மோகம். இப்படியிருந்த நாட்டை வீரமுழக்கமிட்டு தட்டியெழுப்பிய தியாகிகள் எத்தனை?

சோம்பிக் கிடந்தவரை தட்டியெழுப்பிய கவிதைகள் எத்தனை? அதற்கெனவே பலியான உயிர்கள் எத்தனை?

எண்ணிலடங்கா ....

தியாகங்களும் புரட்சிகளும் போராட்டங்களும்

மிதவாதமாய் தீவிரவாதமாய்

உண்ணாவிரதமாய்-போராட்டமாய்-புரட்சியாய்

எப்படியோ தாய்திரு மண்ணிற்கான பலியிடல்களும் சரணடைதல்களும்!

எதுவும் எளிதாய் கிடைத்திடவில்லை.

இறையாண்மை பற்றியும் - பொறுப்பின்மை பற்றியும் -சாதி மத பிரிவினை பற்றியும்-வலுவிழந்த அரசியல் கட்டமைப்பு பற்றியும் குறை கூறிக்கொண்டே காலம் கழிக்கும் மக்களுள் ஒரு சாரார் எப்போது உணர்வார்? குறையில்லாத ஜனநாயகம் உண்மையில் சாத்தியமேயில்லை. அதை மாற்ற நாம் என்ன செய்தோம் என்பதே கேள்வி! காந்தியை பிடிக்காதென்பதை தன் தனித்தன்மையாக எடுத்துரைப்போரும் இங்குண்டு. போஷின் செயல்பாடுகளை விமர்ச்சிப்பவரும் இங்குண்டு.

அவர்க்கெல்லாம் பதிலாய் ஒரு கேள்வி..,

“விமர்ச்சிக்க சுதந்திரம் பெற்றாய் பதிலாய் விமர்சிப்பதை தவிர நாட்டுக்காய் நீயென்ன செய்தாய்?“

செவிவழியாய் கேட்டுக்கேட்டு என் நரம்புகளுக்குள் உள்வாங்கிக் கொள்கிறேன் சுதந்திரமென்றால் என்னவென்பதை.

என் சந்ததிக்கு அதை சொல்லி வளர்க்கும் பொறுப்போடு....!

இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துகள் அன்பர்காள்!

வாழிய பாரத மணித்திருநாடு!

வாழிய வாழியவே!

வாழ்க நீ எம்மான்

முண்டாசு கவிஞன் பாரதியின் வரிகளில் மானுடருள் உயர்ந்து சிறந்த மகாத்மாவுக்கு என் வணக்கங்கள் சமர்ப்பணம்.

தேசிய கீதங்கள்

 வாழ்க நீ எம்மான்

மகாத்மா காந்தி பஞ்சகம் 

வாழ்க நீ! எம்மான், இந்த வையத்து நாட்டி லெல்லாம்
தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி விடுதலை தவறிக் கெட்டுப்
பாழ்பட்டு நின்ற தாமோர் பாரத தேசந் தன்னை
வாழ்விக்க வந்த காந்தி மஹாத்மா! நீ வாழ்க! வாழ்க! 1

அடிமை வாழ்வ கன்றிந் நாட்டார் விடுதலை யார்ந்து, செல்வம்,
குடிமையி லுயர்வு, கல்வி ஞானமும் கூடி யோங்கிப்
படிமிசைத் தலைமை யெய்தும் படிக்கொரு சூழ்ச்சி செய்தாய்!
முடிவிலாக் கீர்த்தி பெற்றாய், புவிக்குள்ளே முதன்மை யுற்றாய்!2

வேறு

கொடியவெந் நாக பாசத்தை மாற்ற
மூலிகை கொணர்ந்தவன் என்கோ?
இடிமின்னல் தாங்கும் குடை செய்தான் என்கோ?
என்சொலிப் புகழ்வதிங் குனையே?
விடிவிலாத் துன்பஞ் செயும் பராதீன
வெம்பிணி யகற்றிடும் வண்ணம்
படிமிசைப் புதிதாச் சாலவும் எளிதாம்
படிக்கொரு சூழ்ச்சி நீ படைத்தாய்!
தன்னுயிர் போலே தனக்கழி வெண்ணும்
பிறனுயிர் தன்னையும் கணித்தல்
மன்னுயி ரெல்லாம் கடவுளின் வடிவம்
கடவுளின் மக்களென் றுணர்தல்
இன்னமெய்ஞ் ஞானத் துணிவினை மற்றாங்கு
இழிபடு போர், கொலை, தண்டம்
பின்னியே கிடக்கும் அரசிய லதனில்
பிணைத்திடத் துணிந்தனை பெருமான்,
பெருங்கொலை வழியாம் போர்வழி இகழ்ந்தாய்
அதனி லுந் திறன்பெரி துடைத்தாம்
அருங்கலை வாணர் மெய்த்தொண்டர் தங்கள்
அறவழி யென்று நீ அறிந்தாய்
நெருங்கிய பயன்சேர் ஒத்துழை யாமை!
நெறியினால் இந்தியா விற்கு
வருங்கதி கண்டு பகைத்தொழில் மறந்து
வையகம் வாழ்கநல் லறத்தே!